Vandaag ben ik sinds weken weer eens naar de kerk geweest. Ik kan het nog geen samenkomst noemen, net zoals ik het voelde bij de VEG. De mensen kennen me niet, nemen vaak het geduld niet om goed duidelijk te praten en haken dan weer af. Ze snappen niet wat doof zijn is. Ik hehb geprobeerd om via de ringleiding te luisteren en dat is niet gelukt. De app reageerde daar niet op. Jammer. En ik had geen kans om met bijzijn van mijn microfoontje te praten. Ik denk er nog niet goed aan dat ik het microfoontje heb. En mensen haken al snel af als ik voor een derde keer vraag of ze hun zeggen nog eens kunnen herhalen. Ze vragen dan ineens wat anders en praten dan wel iets harder, maar als ze dan antwoor hebben, haken ze af. Echt een gezellig kletspraatje zit er nog steeds niet in. De mensen zijn wel aardiger naar elkaar toe, groeten elkaar meer en vriendelijker. Dat was een paar jaar geleden wel anders. Maar als je zoals ik een beetje anders in elkaar zit, dat weten ze het niet meer en lopen weg. Eigenlijk vind ik dat wel onbeleefd. Aankomende zondag wil ik wel naar de VEG. Ik mis mijn broers en zussen een beetje.
Ik weet niet of het lukt hoor, want het is wel zo dat ik per dag moet kijken hoe ik me voel. Ik heb vorige week een cpap gekregen, omdat ik teveel ademstops per uur had. Nu met de cpap slaap ik een stuk beter.
Reactie plaatsen
Reacties