Zelfstandig.

 

Vaak, heel vaak, vind ik het heel fijn om weer zelfstandig te kunnen zijn. Mijn dag zelf indelen. Geen rekening houden met een ander, niet verplicht in huis blijven, omdat er iemand is waar ik rekening mee moet houden.

Soms, heel soms, is het wel prettig om tegen iemand aan te kunnen kletsen die in huis woont. Simpel een goedemorgen zeggen en horen. Even een klusje voor elkaar doen. Samen aan tafel eten. Een knuffel geven. Verder niet.

Dit is er nu eenmaal niet en daar ben ik af en toe wel verdrietig om.

Ik ben wel vaak thuis, ga bijna niet weg. Ik laat zelfs de boodschappen thuis brengen.

Ik heb in huis wel zat dingen te doen. Ik hou mijn huis zelf nog schoon. Ik heb handwerkdingen liggen en de kaarten liggen weer op tafel om 3D kaarten te maken. Ik bak mijn brood nog. Echt …. Ik heb nog genoeg te doen.

En toch denk ik wel eens aan het verleden, van hoe het gegaan zou zijn als ik mijn keuzes beetje anders had gedaan. Hadden we dan nog getrouwd geweest? Als ik had geaccepteerd dat mannen nou eenmaal niet genoeg hebben aan één vrouw? Of had ik dan een andere reden gezocht om bij hem weg te gaan…..

 

Wat ik wel weet, we hadden geen klik meer. De aandacht naar elkaar, die was weg. Dat maakt me wel verdrietig. Het feit dat ik in de auto flesjes water vind die ik niet drink, het voorstel om kip te gaan eten bij de drive, terwijl hij weet dat ik echt geen kip mag. Dat noem ik sabotage. Meer geïnteresseerd zijn in wat een ander doet en geen plezier meer met mij kunnen hebben. Ik voelde me toen eenzaam in een huwelijk. Stil en verlaten. Dat heeft mij besloten om zelf verder te gaan in het leven. De dingen doen die ik leuk vind, de voeding te eten die ik mag. Zonder op mijn hoede te hoeven zijn dingen tegen te komen die ik eigenlijk niet wil of niet kan doen.

Ik weet nu waar ik sta. Ik weet waar ik hulp kan krijgen. Ik kan weer zelf verder op weg. Ik kook nu weer zelf, met aangepaste maaltijden, die normaal met kip zijn, tover ik om naar een kalkoen recept, net zo lekker en beter voor mijn lijf.

Ik kan een tas inpakken of mijn rollator en er op uit gaan. Met of zonder lady mee. Picknicken op het strand of in de duinen. Een visje eten bij de visboer. En een beetje voeten in het zeewater en de zon op mijn huid tijdens het wandelen. Telkens wel korte stukjes, en dan weer rusten om even later weer verder te gaan.

Ik ben nu alleen en weer zelfstandig. Voor zover mijn reuma en astma het toelaat, doe ik dingen die ik leuk vind. Ook ga ik naar de samenkomst als ik niet te moe ben.

Een partner hoef ik niet meer. Wat dat betreft, ben ik het vertrouwen in een partner kwijt. Ik ga door en probeer te genieten van het leven. Zie hoe de planten en bomen buiten uitlopen in de lente. De kuikens van de meerkoet die uitkomen en straks weer in het water dobberen. Ik geniet zelfs van een bakkie koffie achter de geraniums, als ik moeilijk naar buiten kan.

 

Langzaam ga ik door.

Langzaam, dan breekt het lijntje niet.