(H)oren.

 

Eergisteren was ik fuzzy in mijn hoofd.

Ik heb dat wel vaker, maar gisteren was het erg.

Alsof er een wolk in je hoofd zit en je er niet doorheen kan voelen.

Kijken kan ik wel, horen ook wel.

Eerst dacht ik dat het aan mijn slaappatroon lag.

Ik was veel te laat gaan slapen, omdat ik sister act wilde zien. Een film is niet erg, maar de tweede kwam erachteraan. Een volle kijkavond dus. Met geluid, want ze zingen veel.

En dan de volgende ochtend vroeg wakker zijn, omdat er een kat en een hond aan je bed staan. Die eten willen en een rondje naar buiten. Heerlijk die twee.

Ik was de dag begonnen, met mijn BAHA op. Ik dacht, moet ik toch maar gaan wennen aan dat ding. Ik heb m te weinig op. Het lijkt me wel fijn om gewoon spontaan gesprekjes te voeren. Buiten, aan de deur, in de winkel. Zeg t maar.

Met opstaan was ik dus al fuzzy. En dat werd met de BAHA op eigenlijk alleen maar erger. Ik vond dat vreemd.

Wat me wel opviel was dat geluiden meer zeer gaan doen. Ze komen te hard binnen… nee dat is t niet. Ook zachte geluiden doen nu zeer. Ik krijg er letterlijk hoofdpijn van.

Het is te druk in mijn hoofd. Weet je wel hoeveel geluid er dan binnen komt met zo’n ding?

Veel. Harde en zachte geluiden.

Ergens in de middag heb ik de BAHA afgedaan. Wat een rust. Ik hoorde alleen in de verte de wasmachine, het koffieapparaat en een auto met een kapotte uitlaat buiten.

Na een paar uur zonder BAHA werd mijn hoofd helderder.

Gisteren heb ik geen BAHA op mijn hoofd gehad. Wel de tel bij de hand, voor stel dat iemand wat wil zeggen, dan heb ik in ieder geval life-transcript bij me. Dus gisteren de hele dag geen extra geluid via de BAHA binnen gehad.

Tegen de avond was ik bijna fuzzy-vrij. Wat een luxe en een rust geeft dat. Geen hoofdpijn meer. En natuurlijk ook op tijd gaan slapen. Dat scheelt ook wel weer.

Vanmorgen voelde ik me goed.

Ik snap mensen met een hoorapparaat wel. Het is echt een veel aan herrie dat je via dat ding binnen krijgt, vooral als er meer mensen in je omgeving zijn.

Voor mezelf heb ik nu wel ontdekt dat de BAHA teveel belastend is voor mij.

Ik ga wel in stilte verder.

Als mensen willen communiceren, dan schrijven ze maar, of praten in de telefoon met live-transcript, of gebarentaal gebruiken.

Ik ga niet meer anderen plezieren of net doen of ik alles hoor met de BAHA.

De BAHA vervormt geluiden ook. Ze komen niet zuiver binnen en ik moet er dan toch weer wat van maken met wat ik denk te horen. Vervelend, maar het is nou eenmaal zo voor mij.

Mijn gevoel zegt me dat de rust in de oren beter is.

Het enige is, mensen zullen zich aan mij moeten aanpassen.

Mijn wereld zal heel klein worden. Maar dat vind ik niet erg.

Ik kan internetten, ik kan schrijven en zo op die manier contact hebben met mensen.

hoe groot mijn communicatiewereld blijft, hangt mede af van de bereidheid van horende mensen om een andere manier van communiceren te gebruiken.