Groepje sneeuwklokjes.
De sneeuwstorm is voorbij.
De sneeuw is alweer aan het smelten.
Drup, drup, drup.
Van de takken van de bomen.
Spleshh, bovenop Muisjes neus.
Muisje veegt haar neus af.
Getver, dat voelt nog koud hoor.
Muisje is onderweg naar de tuin.
Omdat er in de tuin een plek zonder bomen is,
is het daar een beetje droog.
Daar heeft wel sneeuw gelegen.
Maar de sneeuw is alweer weg daar.
En wat er in de sneeuw groeide.
Dat gaat Muisje eens van dichtbij bekijken.
Dus gaat ze zitten op een kleedje daar.
En ze tuurt in het rond.
Ja, daar. Daar lag ook de sneeuw.
En daar stak een paar dagen eerder een groen puntje uit de sneeuw.
En een wit puntje.
En kijk nu toch eens.
Muisje ziet meerdere groene puntjes.
Ze groeien om de witte klokjes heen.
Alsof de blaadjes de bloempjes omarmen.
En goed beschermen tegen de koude omgeving.
De klokjes zien er als zijde uit.
Zo teer en klein.
En toch is het een sterke bloem.
Want het is elk jaar het eerste plantje dat fier boven de grond komt.
Even verderop staan hele kleine puntjes groen.
Die plantjes zijn nog niet zover als de sneeuwklokjes.
Maar weten hun weg ook al naar boven de grond.
De sneeuwklokjes laten weten…..
De lente komt eraan.
Nog een klein poosje.
Je ziet de knoppen ook al aan de bomen.
En over een paar weken gaan die open.
Nu is het de eer nog aan de sneeuwklokjes.
Om te glunderen in deze kou.
Muisje geniet nog heel even van de klokjes.
Dan staat ze op.
En ze loopt weer naar binnen.
Het wordt tijd dat Muisje weer naar buiten verhuisd.
Bij de mens was het wel lekker warm.
Maar Muisje leeft toch het liefst in haar eigen huisje.
Met haar eigen keukenraam.
En eigen haardvuur,
waar ze graag zit met een kop thee of chocomelk.